januari 31, 2008
januari 26, 2008
de kat en de meeuwen
Vier meeuwen dansen een Argentijnse tango boven mijn straat.
Enkele meters verder een geelgroen kattenoog dat hen gadeslaat.
Terwijl ze wacht, met zwiepende staart, voor zij beslist aanvalt,
duelleren de meeuwen voor een vierkantje wafel op ’t asfalt.
Met een trage buiging drukt de kat haar buik tegen de grond,
zet haar pupillen, in extase door het schouwspel, bolrond,
stoomt haar snorharen in een luttele seconde startklaar
terwijl de meeuwen verder strijden onbewust voor enig gevaar.
Eerst schat ze doordacht haar kansen en afstand in.
Dan waagt ze de sprong als een echte oorlogsheldin.
En terwijl ze denkt ‘t is met die meeuwen dra gedaan,
spant ze de spieren van haar achterste poten al aan,
schudt ze haar achterwerk koelbloedig behoedzaam
en beukt met haar snoet tegen het koude vensterraam.
januari 17, 2008
Uit: Waarom we op je verjaardag de ooievaar moeten eren
32 jaar geleden smeet de ooievaar je in een mandje
- of 29 zoals je maar wil – hoog vloog ie, door wind en sneeuw.
Je beide ogen duizelden toen ze keken, net over het randje.
Het korfje zwiepte vervaarlijk, op het einde enkel een schreeuw.
Wat je je daarna herinnert, is een borst tegen je wangen,
een papa-stem, een mama-stem, van de ooievaar geen spoor.
Een tutter in je mond, klaar voor je droom en je verlangen,
kort teleurgesteld over die vogel die je uit het oog verloor.
En hier moet je aan de slag; er is hier werk dat op je wacht.
Je denkt nog zelden aan je chartervlucht in dat mandje
Maar die grote ooievaar was het toch die jij en mij bijeenbracht
Daarvoor verdient hij zeker en vast wel een bedanktje.
(En geef nu toe, dat heeft ook toch een prettig kantje)
januari 13, 2008
brief aan de Aarde
Ze zei:
Lieve, mag ik jou wat vragen?
Kom een beetje dichterbij.
Mijn ziel fluistert nu al dagen:
“Houdt de Wereld nog van mij?”
Ik dacht…
Ik kan haar geen antwoord geven
en lig er ’s nachts vaak wakker van.
Want wat moet ze met dit leven?
Is er voor haar een zin aan dan?
Ze zei:
De Aarde is te hard voor haar,
een plaats vol tranen en verdriet,
veel moeite voor een mooi gebaar
waar niet veel goeds geschiedt.
Ik dacht…
Ik weet wel het ligt niet aan Jou,
maar zeg me, hoe krijg ik verteld
aan de ziel van deze vrouw
dat ’t kwaad in elk van ons verzeilt?
januari 4, 2008
januari 1, 2008
Mijn nieuwjaarsbrief aan onbekende mensen
Beste iedereen,
Ik ken jullie niet, of sommigen toch een beet misschien. Een nieuwjaarsbrief schrijven en daarin vanalles beloven, is dan niet zo’n vreselijk moeilijke opgave. Dus:
Ik wens aan ieder van jullie wat jullie jezelf wensen; voor sommigen veel kinderen, voor anderen veel geld, voor enkelen een tripje naar de sterren misschien…
Nu iedereen al heerlijk aan het wegdromen is bij zijn eigen grote en kleine wensen, kan ik mijn eigen goede voornemens misschien stiekem achterwege laten? Maar omdat jullie ogen er gewoonweg om smeken, ik hier een daar al een pruillipje zie verschijnen, en ik jullie toch bijna alles kan wijsmaken, zal ik er toch maar eentje maken.
Voor 2008 zal ik proberen, alleszins de eerste dagen, om geen nieuwe schoenen meer te kopen. Ik zal dan ook, plichtsbewust dat ik ben, met een straal van vijftig meter, van elke schoenwinkel vandaan blijven. Mochten jullie mij hierop toch betrappen, spreke mij hier dan streng op aan en vergeet dat bestraffende vingertje niet! Of zeg gewoon eens goededag!
Ik hoop dat 2008 een minder ingewikkeld jaar wordt dan 2007, dat mijn kat genoegen zal nemen met goedkoper eten, dat mijn lieve vriend een das koopt bij zijn kostuum, en tenslotte hoop ik dat 2008 gevolgd zal worden door 2009. Je ziet, ik verwacht geen al te complexe dingen. Moet lukken, toch?
Een lieve zoen, van jullie kapoen, Minneke
Antwerpen, 1 januari 2008
