december 28, 2007
De dikke blauwe vogeltjes vs Krokodil (part one)
Krokodil smakte: “Dikke blauwe vogeltjes, die lust ik wel….”
vlindernetje
Laatst trachtt’ ik je ogen te vangen
terwijl ze keken naar een foto
als een schaduw op de grond,
heel ver weg in tijd en plaats.
Ze verlangden naar de rust,
naar je onbezonnen zelf.
Niet je staren maakte me bang toen,
wel door wie of wat je dwaalde.
Misschien, besefte ik pas toen,
doet het je teveel pijn
in een grillig licht te zien,
in een geest in rep en roer.
Ik zou eerst geduldig wachten
tot je ogen zich ontspanden,
je koffers uitgepakt weer hier
Maar het liep een beetje anders
want verdwaald zoals zij waren,
met een zoen als vlindernetje,
lokt’ ‘k hen beiden in de val.
Moosemoose
Zoals je wel kan zien, is Moose een groen rendier. Dat is niet echt normaal voor een rendier. Zijn grootste droom was het rendierhulpje te worden van dé Kerstman. Maar je kan je wel voorstellen dat wanneer je vacht groen is, je als rendier niet echt geliefd bent bij kinderen. Kinderen waren zelfs bang voor hem en begonnen te huilen wanneer Moose dichter bij kwam om een aai over zijn kop te krijgen. Hij schreef, nu zo een jaar geleden, een brief naar de Kerstman, stopte die in zijn kerstsok aan de deur van de stal.
De dag van vandaag is Moose een gelukkig groen rendier. Hij vertoeft graag in de kinderkamer. Hij wordt elke dag geaaid en geknuffeld, mag mee op de grote zetel voor de televisie onder het warme deken van mama. Zijn brief aan de Kerstman heeft daar alles mee te maken. Als hij dan toch geen rendierhulp kon zijn, dan wenste hij graag een groen knuffelrendier te zijn. Want in knuffelland kan alles. Daar worden ook groene rendieren geaaid en geknuffeld.
